Dierenexperts
Alleen inloggen als u een profiel heeft
DOOR FEIKJE VISSER
27 jaar geleden ben ik met mijn man gaan samenwonen en al gauw kwam er een pup in huis. Arno was drie maanden toen hij bij ons kwam wonen, een rasechte Berner Sennenhond.
Hij groeide voorspoedig op, had zijn streken, maar een heerlijke lieve hond. Na ander half jaar werd onze eerste dochter geboren en die twee konden het ook prima vinden samen. Na een jaar werd onze zoon geboren. Wat was Arno trots op dat jong, hij beschermende dit kind of was het zijn eigen en wij als ouders konden niets anders dan trots zijn op ons gezinnetje.
Maar naar een paar maand bleek dat onze kleine jongen onder het eczeem kwam. Van een zalfje tot ziekenhuis in en uit. Wat bleek, hij had een voedingsmiddelenallergie maar ook voor alle dieren die haren hebben heeft hij een allergie waardoor hij onder het eczeem zat
Je probeert van alles uit om het voor je kind zo goed mogelijk te doen en de dokter adviseerde op de hond weg te doen. Dat is het makkelijkst. Nee, als je van je huisdier houdt is dat een verschrikkelijke keuze. Arno was er het langst en was onderdeel van ons gezin, die doe je zomaar niet weg.
Toch kun je het ook niet aanzien dat je kind zich tot bloedens toe open krabt van jeuk dus na twee jaar besloten we toch om een goede plek te zoeken voor onze Arno.
Er kwam een man met zijn zoon langs om kennis te maken met Arno. We praten wat en het leek goed te klikken dus onze Arno ging na vier jaar naar een nieuw gezin met kinderen.
Effe wennen maar een pak van ons hart dat er toch een goed plekje gevonden hadden, dachten wij. Maar na twee maanden op een vrijdagavond, weet het na 23 jaar nog als de dag van gisteren, worden we gebeld door een meneer uit Gelderland met de vraag waarom wij die Berner Sennenhond nooit hebben laten dekken. Het was toch een stamboom reu?
Ik kon geen woord meer uit brengen en begon vreselijk te huilen. De man aan de andere kant van de lijn wist niet wat hij ermee moest. Ik kon nog net uitbrengen dat hij volgende week maar terug moest bellen en heb de hoorn erop geklapt
Wat was ik vreselijk overstuur. Dat was niet mijn bedoeling. Onze hond Arno was niet naar de plek gegaan die wij hem toebedacht hadden. Hij was in handelaarhanden gevallen. Wat voelde ik mij schuldig.
Een week later belt die nieuwe eigenaar weer op. Wat bleek, hij had Arno gekocht om met hem te fokken. Hij woonde op een boerderij en had twee vrouwtjes honden. We mochten gerust langs komen om te zien hoe Arno nu leefde. Dat kon ik niet. Later hebben we nog eens contact gehad hoe het met Arno ging en gelukkig hij had het prima naar zijn zin.
Na 25 jaar heb ik nog spijt dat ´t zo gegaan is. Hij had niet bij die handelaar moeten komen. Ik wil ook nooit geen hond meer, ik durf geen afscheid meer te nemen en daarom vind ik verhuisdieren.nl een geweldig initiatief.
