Bijzonder afscheid!

DOOR MICHELA LANGSTRAAT

Het was september 2003. Onze kennissen hadden een prachtige, grote Golden Retriever. haar naam was Simba, een teef van bijna 9 jaar. Omdat de heer des huizes meer ging werken en het vrouwtje meer met kleine hondjes had, zochten ze een nieuw baasje voor Simba. Mijn eigen hond was twee jaar geleden overleden en ik vond het maar leeg en stil in huis, zo is Simba bij mij gekomen.

Al snel ontdekte ik dat Simba doof was en ik heb toen een eigen gebarentaal voor haar bedacht, een prima oplossing voor ons

Simba was een geweldige, slimme hond die mij op haar eigen manier beschermde. Ze blafte niet, als ze het niet vertrouwde kwam ze kijken en schoof desnoods de persoon in kwestie met haar massieve kop van het tuinpad af. Iedereen was onder de indruk van haar formaat. Ze volgde me overal door het huis en lag altijd bij me in de buurt.

In 2009 leerde ik mijn huidige man kennen. Hij woonde 120 kilometer uit de buurt en kwam alleen in de weekenden. Zo kwam hij ook het  eerste weekend van september 2009. Simba was toen bijna 15 jaar en nog goed gezond voor haar leeftijd. Het ging allemaal wat langzamer, maar dat is begrijpelijk. Toen mijn partner en ik nog even op de bank zaten voordat we afscheid moesten nemen, kwam Simba naar hem toe. Voorzichtig pakte ze zijn hand in haar bek en legde die op mijn knie. Ze keek ons aan. Alsof ze zeggen wou: “Ik kan niet meer op haar passen, doe jij dat vanaf nu?” 

Kort nadat mijn partner vertrokken was naar huis, zakte Simba door haar poten en kon niet meer opstaan. Ze had inderdaad afscheid genomen. De volgende dag heb ik haar in moeten laten slapen...