Postnatale depressie

ANONIEM

Onze jongste zoon (9 jr) is helemaal weg van honden, mijn man is opgegroeid met honden, ikzelf niet. Tot grote blijdschap van onze zoon en mijn man zijn wij 2 weken geleden impulsief  op zoek gegaan naar een hond. Op marktplaats vonden we een leuk nest puppy’s. We zijn gaan kijken en waren natuurlijk verkocht. We reden naar huis met een reutje van 8,5 week, onderweg noemden we hem Rowan. Hij lag op mijn schoot te slapen en ik had het idee dat hij een plekje vond in mijn hart.
 
Mijn wereld stond vanaf dat moment behoorlijk op zijn kop. Ik realiseerde me toen pas dat we hem steeds in de gaten moesten houden zodat hij niet te ver ging met kabels doorbijten, schoenen scoren en onze jongens bijten.

Goed zo!
Ik ben een paar dagen later met puppytraining begonnen. Ik wilde er alles van weten. Ik heb de hondentrainer op huisconsult gehad, zodat de jongens ook mee konden luisteren, heb zijn DVD bekeken en zijn boek gelezen. Ik moest erg wennen, maar toen ik doorkreeg hoe het in een hondenkoppie werkt merkte ik dat Rowan heel snel leert. Hij ging  keurig zitten als ik de riem omdeed, bleef zitten tot zijn eten klaar stond, wist al goed wat het woord Neee betekent en, veel belangrijker: Goed zo!!

Dilemma
Allemaal leuk en aardig, zou je zeggen, maar nu mijn dilemma… Ik kan niet wennen aan de nieuwe gezinssituatie en wil het allerliefst terug naar de oude situatie. Ik was Rowan aan het wennen om alleen te zijn in de bench en als ik dan van huis fietste voor een rondje zonder hondje, dan voelde ik me bevrijd, alsof er even een last van mijn schouders viel. Ik schaam me om het op te schrijven, want het klinkt zo beperkt en egoïstisch maar het voelt alsof mijn liefde al vergeven is aan mijn man en kinderen.

Postnatale depressie
Ik ben er echt mee aan, kan mijn draai niet vinden, loop te huilen. Het lijkt wel een postnatale depressie. Mijn man zag dit natuurlijk ook, vrij snel, en na een goed gesprek hebben we besloten dat ik er voor zou gaan met hondentraining ed. Dat heb ik gedaan en mijn man ziet dat ik echt mijn best gedaan heb. Maar hij ziet nu ook duidelijk dat ik het geen plek kan geven. Hij vindt het heel jammer, want hij ziet in Rowan een vriend voor het leven, en de jongens ook, maar uiteindelijk zou de verzorging toch het meeste op mij aan komen. Daarom hebben we besloten dat het uiteindelijk beter is voor Rowan en voor ons om een nieuw thuis voor hem te zoeken.
 
Droomwens in duigen
Ik realiseer me heel erg dat mijn zoontje een paar weken geleden dacht dat zijn droomwens in vervulling was gegaan. Echt zielig dat zijn droomwens in duigen is gevallen. Maar de kinderen zagen ook dat ze ineens een andere moeder hadden, dat ik mezelf niet was. Uiteindelijk wilden ze liever hun oude moeder terug, dan de hond houden.

Het is onverwacht snel gelukt om een ander gezin voor Rowan te vinden. Rowan is sinds gisteravond bij een ander gezin en kwispelt vaak met zijn staartje, dus hij zal het er naar zijn zin hebben. Mijn zoontjes waren heel verdrietig en wij hadden het ook moeilijk met de situatie, maar vandaag begint het gevoel van opluchting door te sijpelen. Ook omdat Rowan daar op zijn plek lijkt.
 
Bezint eer ge begint
Dat is een wijze raad. Ik ga ervan dat ik een rare vogel ben in deze, waarschijnlijk lukt het het merendeel van mensen wel om een hond in te passen in het gezin, maar het is goed om even bij jezelf na te gaan hoe je in elkaar steekt.