LOVESTORY VAN MOYGA EN NIEUW BAASJE CLAIRE
Vr. 25 november 2016

DOOR TRUDY VAN DEN WIJNGAARD

Claire is paardeninstructeur en trekt het halve land door om paardrijlessen te geven. Ze heeft altijd op een boerderij gewoond, met erfhonden (Rafeiro’s) en paarden. Maar na  een scheiding woont ze nu op een bovenwoning. Haar honden bleven op de boerderij bij haar ex-man. Een ontzettend gemis! Maar sinds een week is kruising-herder Moyga (7 jaar) in haar leven. Ze is er ongelooflijk blij mee. ”Vanaf het eerste moment heb ik een schaduw”, aldus Claire



Waarom bleven je honden op de boerderij, en wilde je een andere hond?

Mijn honden behoren tot het ras Rafeiro do Alentejo. Dat zijn hele grote dog-achtige honden van 65 kilo, niet te tillen. Ze waren elf jaar oud en hadden nooit trappen gelopen. Dat gaat dus nooit lukken op een bovenwoning. Helaas heb ik de reu in het voorjaar in moeten laten slapen. Het teefje heb ik in juli naar een vriendin gebracht die altijd thuis is, met twee honden en met paarden. Dat gaat supergoed! Maar met mij ging het wat minder. Ik had opeens na 25 jaar geen honden meer om me heen en wilde heel graag weer een hond.

Hoe kwam je bij Verhuisdieren.nl terecht?
Iemand die zelf twee katten via Verhuisdieren.nl had, vertelde over de site. Zodoende heb ik me ingeschreven. Na eerst op twee andere hondjes gereageerd te hebben, wat niks werd, kreeg ik een email van Verhuisdieren: “er is een match”. Dat was Moyga. Ik heb meteen gereageerd!

Waarom moest Moyga weg?
Het oude baasje werd allergisch en steeds benauwder. Hij moest op het laatst medicijnen slikken omdat hij een hond had. Hij vond het heel moeilijk om afstand van haar te doen, maar ik heb hem gezegd: “als ze paarden niet eng vindt en sociaal is, dan krijgt ze bij mij een fantastisch leven”. Iedere dag vertelde ik hem hoe het ging, en stuurde foto’s en filmpjes. Hij mist Moyga heel erg, maar hij is blij dat het zo goed gaat!

Hoe zien jouw dagen eruit met Moyga?
Ik heb haar nu een week en heb volgens mij de ideale hond gekregen! Ik ben iedere dag op pad en rij overal naar toe om paardrijles te geven. Moyga gaat gewoon mee en heeft zich, alsof ze nooit anders gewend is geweest, helemaal aan mij aangepast. Als ik les geef gaat ze keurig zitten of liggen. En ook als ik zelf paard ga rijden leg ik haar aan de bakrand aan de riem vast en dan gaat ze naar me liggen kijken. Het is onvoorstelbaar! Vandaag moest ik jureren en toen lag ze drie uur naast me. Ik ben ook al met ‘r gaan hardlopen, en kon haar gewoon loslaten. Ze bleef keurig bij me. We hebben eigenlijk niet aan elkaar moeten wennen. Ze is heel vrolijk en volgens mij vindt ze het ook leuk. In huis is ze mijn schaduw, ze ligt eigenlijk waar ik ben. Daar ben ik echt door geraakt. Het is een schat van een beest.

Zijn er nog bijzonderheden te vertellen?
Er is eigenlijk maar één “maar”: ze is fel op katten. Als ik haar in mijn woonwijk uitlaat is ze alleen maar aan het loeren naar katten. Maar in mijn geval is dat niet erg, want daarna gaan we naar de boerderij. Daar speelt ze met balletjes, stokken, ze zwemt….beter kan niet! Het is trouwens ook een heel slim hondje. Ze kan zelf met een balletje spelen! Ze gaat op haar achterpoten staan, gooit met haar bek de bal naar voren en rent er dan achteraan! Ik ben een heel stuk vrolijker geworden door haar komst!

Succesmatches
 Permalink    
Aantal reacties: 2 toon reacties toevoegen reactie

25-11-2016 | Jonckheere
Wat een mooi verhaal, ik ben ook zo blij met de 2 kattenbroers, die ik nu ongeveer 4 jaar heb via verhuisdieren.nl Het was bij mij ook liefde op het eerste gezicht

25-11-2016 | Jonckheere
Ik zie Claire en Moyga regelmatig bij de ponyclub waar ik mijn paardje heb staan en het gaat echt supergoed met die twee! Moyga is echt een lieverd en ligt braaf op Claire te wachten tot ze klaar is met haar paard! Ze piept nooit ligt heerlijk relaxed te kijken,een prima combi die twwe😃

SUCCESMATCH VOOR CAROLINA EN VERZORGHOND SAM
Zo. 16 oktober 2016

DOOR TRUDY VAN DEN WIJNGAARD
Carolina is gek op honden, maar zelf een hond nemen past niet in haar leven. Wel liet ze altijd de hond van haar moeder uit. Haar moeder heeft altijd honden gehad, maar nadat de laatste hond op twee-jarige leeftijd overleden was aan epilepsie, wilde haar moeder geen hond meer. Dat vond Carolina erg jammer, want ze miste het uitlaten en de liefde van zo’n dier wel. Ze liet ook nog een andere hond uit, maar dat hield helaas ook weer op. Gelukkig kwam verzorghond Sam op haar pad, een hele lieve Friese Stabij van vier jaar oud. Carolina maakt nu een paar keer per week heerlijke wandelingen met haar!


Waarom zocht je een verzorghond?
Ik heb zelf een kat en werk ook nog een paar dagen per week, dus een eigen hond past niet echt in mijn leven. Ik hou erg van wandelen, maar ik moet wel een doel hebben. En dat heb ik met Sam!

Hoe kwam je bij Verhuisdieren.nl terecht?

Dat was toevallig via het baasje van de vorige hond die ik uitliet. Zij moest, wegens omstandigheden, een ander baasje zoeken voor haar hond, en het beestje werd op Verhuisdieren.nl gezet. Zodoende wist ik dat deze site bestond. Toen ik erop keek zag ik tot mijn verrassing dat er ook verzorghonden op stonden, die uitgelaten moesten worden! Ik dacht meteen “dat is leuk, ik ga er gewoon weer mee verder”!

Hoe ging de eerste kennismaking met Sam en haar baasje?
Heel goed! Verleden jaar juli heb ik een gesprek gehad en een proefwandeling gemaakt. Daarna kreeg ik meteen de sleutel. Het baasje had gelijk zoiets van “dat zit wel goed”, en het zit ook goed. Sam is een hele gemakkelijke hond, het is hartstikke leuk!

Wat is de reden dat het baasje een verzorg(st)er zocht?
Het baasje van Sam werkt en is ook wel regelmatig thuis, maar hij heeft niet veel tijd om één of twee uurtjes met de hond te lopen. Daarom doe ik het, want Sam heeft het echt nodig om haar energie kwijt te kunnen. Ik loop gemiddeld zo’n anderhalf uur per keer, altijd op dinsdag en donderdag. Dat is vaste prik. Dit vrijwilligerswerk vind ik leuker dan dat ik voor geld zou gaan werken. Het is voor mij ontspanning, en gratis wandelen. Een soort sportschool zeg maar. En wat ook heel belangrijk is: IK heb plezier én de hond heeft plezier!

Neem je Sam ook weleens ergens mee naar toe?
Ja, af en toe neem ik haar mee in de auto. Ik woon vlakbij een heel groot park en daar gaan we dan naar toe. Wat ook leuk is: laatst wilde het baasje een weekendje weg, maar hij had niemand voor Sam. Ik zei “ik regel wel wat, geen probleem”. Sam was toen één dag bij mijn moeder in huis. ’s Avonds zijn we bij mijn moeder blijven slapen, en wat hebben we heerlijk geslapen met z’n drieën! Sam is zo gemakkelijk wat dat betreft, het is totaal geen moeilijke hond.

Dit is ook weer een hele mooie succesmatch als ik het zo hoor!
Ja, Sam is gewoon een deel van mijn leven geworden. Ik probeer het eigenlijk nooit af te zeggen. Ik moest alleen in het begin wel wennen aan het formaat van de hond. Ikzelf ben gek op en gewend aan Jack Russells, dus dat is een heel verschil! Maar het is echt geweldig, de liefde is er gewoon. Als ik aan kom rijden, dan is ze zo blij. Dan staat ze achter de deur te kwispelen van  “oh, je bent er weer”. Dat is zo heerlijk! En dat alles dankzij Verhuisdieren.nl.

Succesmatches
 Permalink    
Aantal reacties: 1 toon reacties toevoegen reactie

17-10-2016 | Jonckheere
Prachtig dat je op zo een manier aandacht en liefde aan een ho d kan geven. Je bent een top vrouw. Complimenten

LOVESTORY MARIETTE EN POES NOORTJE
Ma. 12 september 2016

DOOR TRUDY VAN DEN WIJNGAARD

Mariëtte is een 68-jarige “senioren blonde”, zoals ze zichzelf noemt. Ze vindt het enig om aan het interview mee te werken, want het is een bijzonder verhaal, zegt ze. Ze heeft altijd katten gehad. Vier jaar geleden overleed haar laatste kat. Ze was toen 64 jaar en hartpatiënt. Daardoor twijfelde ze of ze nog een kat zou nemen. Haar dochters adviseerden haar een paar maanden geleden om toch een kat in huis te nemen, dat zou haar goed doen. En inderdaad, de 4-jarige poes Noortje is een lot uit de loterij en kwam op het juiste moment!



Hoe kwam je bij Verhuisdieren.nl terecht?

Ik heb eerst bij asielen gekeken, maar ik schrok van de bedragen die je er moet betalen. Later vertelde een kennisje mij dat ze een leuke site had gevonden: Verhuisdieren.nl! Ik ben op de website gaan kijken en ik vond het geweldig! De website vond ik ook vriendelijk overkomen. Ik woon in Maassluis, en opeens zag ik poes Noortje uit Dordrecht! Ze greep me direct aan, met de ene helft van haar kopje zwart, en de andere helft rood….zo bijzonder!

Waarom moest Noortje weg?
De moeder van het oude baasje Charlotte, een 23 jarige studente, was vorig jaar overleden. De kat was van haar moeder geweest. Maar nu ging ze verhuizen naar een anti-kraak-woning en helaas mochten daar geen huisdieren mee naar toe.

Wat is het bijzondere aan dit verhaal?
Ik voelde echt een band met Charlotte. Mijn oudste kleindochter in Engeland heet ook Charlotte en ik dacht “dit heeft een reden”. Daarnaast ben ik hartpatiënt en Charlotte vertelde dat haar moeder ook hartpatiënt was. Toen ik dat hoorde schoot ik echt vol. Ja, ik ben ook wel een type dat daar waarde aan hecht…toeval bestaat niet. Toen ik daar was belden mijn kleinkinderen van 7 en 10 jaar me op. Ze vonden het zo spannend en mochten speciaal opblijven. Ze vroegen: “En oma, vind je Noortje leuk?” Ik zei: “Ja, ik vind haar enig, ik neem haar mee!” Mijn kleinkinderen riepen enthousiast: “Yesss, yesss!!” Charlotte vond dat zo mooi maar het greep haar ook aan, want de kat van haar moeder was haar heel dierbaar. Bij het afscheid nemen schoten we allebei vol. Ik beloofde haar om de volgende dag foto’s te sturen en te vertellen hoe het ging. En een week later heb ik weer foto’s en een filmpje gestuurd. Charlotte was zo blij om te zien dat het goed ging. Ze schreef: “Ik weet zeker dat Noortje heel gelukkig zal zijn bij u”.

Hoe gaat het nu met Noortje?
Ze is nu ruim een maand hier en ze is al zo vertrouwd. Het contact met mij was er direct, en ook met de kleinkinderen. Ze gaat steeds op haar rug liggen, in volle overgave. Zo mooi dat ze laat merken dat ze zich zo veilig bij je voelt. Ze springt graag op schoot en is gek op aandacht. Haar balletje is haar ALLES! Ze kan zelfs apporteren, als je het balletje weggooit komt ze het weer terug brengen. Slim en nieuwsgierig is ze ook nog. Ze springt deuren open! Ze is lekker aan het ontdekken en onderzoeken, ik vind het heerlijk! Het is gewoon een schat. Ja, ik ben zo blij met die tip van dat kennisje over Verhuisdieren.nl. Ik heb de site al aan meer mensen doorgegeven!

Succesmatches
 Permalink    
Aantal reacties: 1 toon reacties toevoegen reactie

11-10-2016 | Jonckheere

LOVESTORY VAN CHOCO EN NIEUW BAASJE JAN
Wo. 22 juni 2016

DOOR TRUDY VAN DEN WIJNGAARD

Jan woont samen met zijn 14-jarige zoon in Noord-Groningen. In het verleden heeft hij altijd honden gehad, tot vorig jaar juni…toen moest hij helaas zijn hond, een Friese Stabij, in laten slapen. Na een half jaar geen hond te hebben gehad begon het toch weer te kriebelen. “Als je altijd honden hebt gehad ga je het toch op een gegeven moment missen”, aldus Jan. Sinds twee maanden is de jonge, speelse, enthousiaste labrador-reu Choco in het leven van Jan en zijn zoon. Een hele uitdaging, zo’n pup van 10 maanden, want Choco heeft nog weleens zijn streken….



Hoe kwam je bij Verhuisdieren terecht? Kende je de website al?

Nee, ik kende het niet. Maar een nichtje van mij had een bericht op Facebook gedeeld van Verhuisdieren.nl en daar stond Choco dus op, met foto.

Wat was de reden dat Choco weg moest?
Choco woonde bij een gezin met kleine kinderen. Het is een behoorlijk forse hond en ook een beetje wild nog. En daarbij is hij wat happerig. Hij bijt niet, maar hapt wat om zich heen uit speelsheid. Dat is dan toch een beetje lastig met kleine kinderen…die zijn er dan toch wat bang voor. Hij zat vaak in de bench, ook als ze niet thuis waren. Ik vind het dan wel heel netjes dat het oude baasje op een gegeven moment zegt: “ik zoek een beter thuis voor hem”. Ze vond het wel heel triest, ze had er veel moeite mee.

Hoe verliep het eerste contact met Choco?
Mijn zoon en ik werden begroet door een enthousiaste en springende Choco. Na drie kwartier gepraat te hebben wisten we genoeg. We hebben hem toen direct meegenomen, en kregen een zak voer en wat speeltjes mee. Het was mij wel duidelijk dat hij nog veel moest leren!

Wat moest Choco zoal nog leren?
Het waren vooral schoenen, sloffen, kopjes en kussens die veel interessanter waren dan zijn hondenspeeltjes! Dat noemen ze ook weleens “ze hebben jeuk in de bek”. Maar dat is logisch en inherent aan een pup van nog geen jaar, dus daar moet je een beetje geduld mee hebben.
En hij trok heel erg aan de riem. Als je dan met hem naar buiten liep, dan kreeg je een arm van drie meter dus dat heb ik hem vrij snel afgeleerd! En dan nog het springen. In het begin sprong Choco uit enthousiasme zowat boven je uit! Maar ook dat wordt beter.

Is er nog contact met het vorige baasje?

Ja, ze is al komen kijken. En ik stuur zo af en toe een app met een foto. Deze zomer komt ze nog een keer met de kinderen. Ze is heel blij dat Choco goed terecht is gekomen!

Hoe gaat het verder met Choco?
Het gaat hartstikke goed! Ik heb een grote tuin, dus overdag is hij vaak buiten. Dan gaat hij vaak op de tuinstoel zitten en kijkt hij parmantig boven de tafel uit! Soms komt de Franse buldog van mijn zoon hier, als ik op mijn kleinzoon van twee pas. Die twee honden spelen dan vaak zo’n anderhalf uur in de tuin, tot ze allebei zo’n beetje de tong op de grond hebben hangen. Dat gaat hartstikke leuk! En ik ga ook met Choco fietsen, dan wordt hij goed moe. Verder is hij ontzettend gek op water! Ik heb twee grote sloten bij mij in de buurt…daar springt hij, patsboem, zo als een blok in.
Ja, we zijn er blij mee! Het is een hartstikke lieve hond, en er zit een prachtkop op. Iedereen smelt een beetje voor hem als hij je aan zit te kijken.

Succesmatches
 Permalink    
Aantal reacties: 2 toon reacties toevoegen reactie

24-08-2016 | Jonckheere
Hallo

29-07-2016 | Jonckheere
Hier het verhaal van een match made in heaven. Die twee begrijpen elkaar!! Goud!

HERPLAATSEN HOND - LOVESTORY VAN BUNNY
Wo. 30 maart 2016

DOOR TRUDY VAN DEN WIJNGAARD

Hondje Bunny, twee jaar oud ongeveer, heeft de nodige ellende meegemaakt in Roemenië. Ze is in het bos gevonden met haar drie pups, helemaal uitgehongerd en onder de teken. Gelukkig heeft een Stichting het moedertje met de pups kunnen redden, en heeft de hondjes naar Nederland gehaald. De pups hadden al snel een thuis gevonden, en Bunny kwam tijdelijk terecht in een gastgezin in Breda. Wie oh wie zou haar komen halen en eindelijk een definitief warm thuis geven? Het antwoord op deze vraag kwam al snel: Joke en Leo uit Amstelveen! Want wat leek Bunny op hun overleden hondje Minho! Dat kon geen toeval zijn….



Waarom waren jullie op zoek naar een hondje?

Joke: Onze eerste hond Minho was een zwerfhondje uit Portugal. Na een aantal jaren kreeg ze in 1999 een nestje met vijf pups, waarvan we er twee zelf hebben gehouden. Tien jaar later, in 2009, overleed Minho op zeventienjarige leeftijd! Ons tweede hondje overleed jaren later, en ons laatste hondje is anderhalf jaar geleden overleden. Maar meteen een ander hondje nemen…nee, daar waren we nog niet klaar voor.
Op advies van onze schoondochter schreven we ons eind van de zomer in bij Verhuisdieren.nl. Maandenlang kregen we regelmatig mailtjes met hondjes die klikten met ons profiel, maar we dachten steeds: “nee, toch nog even niet”. Tot die bewuste donderdagavond 4 februari, toen we Bunny zagen op Verhuisdieren.nl. Dat moment was onvoorstelbaar. Ze leek sprekend op Minho! We hebben zo snel mogelijk gebeld met “Stichting Help Honden Roemenië”, en binnen anderhalve dag, op zaterdag, konden we Bunny al gaan opzoeken. Ja, die Stichting heeft het voortreffelijk georganiseerd, daar wil ik toch wel even bij stilstaan.

Hoe verliep het contact met Bunny en het gastgezin?
Heel goed. Bunny was pas drie weken in Nederland, en moest even wennen aan “weer vreemde mensen”. We hebben er een tijdje zitten praten, en we lieten haar gewoon haar gang gaan…ze scharrelde wat rond. Later gingen we een rondje met haar lopen in de buurt waar ze woonde. Dat ging allemaal prima. De Stichting had gezegd: “als het klikt kunnen jullie Bunny meteen meenemen”. De klik was er zeker, en Bunny is heel rustig meegegaan in de auto. Het ging heel gemakkelijk, dat was fijn. Er is nog steeds contact met het gastgezin. We sturen regelmatig mailtjes.

En hoe gaat het nu met Bunny? Is er nog iets leuks te vertellen?
ALLES is gewoon leuk met haar! Ze was meteen gewend hier, en heeft al een heleboel kraamvisite gehad. Ze is aanhankelijk, lief, blij, speels, en vindt kroelen fijn. “Alleen blijven” terwijl we boodschappen doen gaat perfect. Als we terugkomen dan liggen mijn sloffen vaak op plekjes waar zij ook graag ligt, zoals op de bank bijvoorbeeld. Dat is voor haar een stukje veiligheid denk ik, vanwege de geur. Ook is ze dol op papieren zakdoekjes…daar gaat ze mee spelen en die trekt ze dan in duizend stukjes. Maar ze maakt verder niets kapot. We vinden het leuk om haar allerlei ervaringen op te laten doen. Zo hebben we in maart een hotel geboekt op Ameland waar honden welkom zijn. En we gaan heel veel met de camper weg. Ook nemen we haar mee naar het centrum van de stad, naar het draaiorgel, het verkeer, de stoplichten enzovoorts.

Wat is dit een geweldig goed geslaagde succesmatch!
Ja, ik ben zo dankbaar dat ik op die donderdagavond op de site keek en haar tegenkwam. Minho zat op dat moment op een wolkje en zei: “Dat hondje moet naar jullie toe”. Sinds de dag dat Bunny bij ons is, is het nog steeds feest en het blijft feest!

Succesmatches
 Permalink    
Aantal reacties: 0 toon reacties toevoegen reactie

 

 

VGV
Voordelen
Adoptietips