HERPLAATSEN HOND - LOVESTORY VAN BUNNY
Wo. 30 maart 2016

DOOR TRUDY VAN DEN WIJNGAARD

Hondje Bunny, twee jaar oud ongeveer, heeft de nodige ellende meegemaakt in Roemenië. Ze is in het bos gevonden met haar drie pups, helemaal uitgehongerd en onder de teken. Gelukkig heeft een Stichting het moedertje met de pups kunnen redden, en heeft de hondjes naar Nederland gehaald. De pups hadden al snel een thuis gevonden, en Bunny kwam tijdelijk terecht in een gastgezin in Breda. Wie oh wie zou haar komen halen en eindelijk een definitief warm thuis geven? Het antwoord op deze vraag kwam al snel: Joke en Leo uit Amstelveen! Want wat leek Bunny op hun overleden hondje Minho! Dat kon geen toeval zijn….



Waarom waren jullie op zoek naar een hondje?

Joke: Onze eerste hond Minho was een zwerfhondje uit Portugal. Na een aantal jaren kreeg ze in 1999 een nestje met vijf pups, waarvan we er twee zelf hebben gehouden. Tien jaar later, in 2009, overleed Minho op zeventienjarige leeftijd! Ons tweede hondje overleed jaren later, en ons laatste hondje is anderhalf jaar geleden overleden. Maar meteen een ander hondje nemen…nee, daar waren we nog niet klaar voor.
Op advies van onze schoondochter schreven we ons eind van de zomer in bij Verhuisdieren.nl. Maandenlang kregen we regelmatig mailtjes met hondjes die klikten met ons profiel, maar we dachten steeds: “nee, toch nog even niet”. Tot die bewuste donderdagavond 4 februari, toen we Bunny zagen op Verhuisdieren.nl. Dat moment was onvoorstelbaar. Ze leek sprekend op Minho! We hebben zo snel mogelijk gebeld met “Stichting Help Honden Roemenië”, en binnen anderhalve dag, op zaterdag, konden we Bunny al gaan opzoeken. Ja, die Stichting heeft het voortreffelijk georganiseerd, daar wil ik toch wel even bij stilstaan.

Hoe verliep het contact met Bunny en het gastgezin?
Heel goed. Bunny was pas drie weken in Nederland, en moest even wennen aan “weer vreemde mensen”. We hebben er een tijdje zitten praten, en we lieten haar gewoon haar gang gaan…ze scharrelde wat rond. Later gingen we een rondje met haar lopen in de buurt waar ze woonde. Dat ging allemaal prima. De Stichting had gezegd: “als het klikt kunnen jullie Bunny meteen meenemen”. De klik was er zeker, en Bunny is heel rustig meegegaan in de auto. Het ging heel gemakkelijk, dat was fijn. Er is nog steeds contact met het gastgezin. We sturen regelmatig mailtjes.

En hoe gaat het nu met Bunny? Is er nog iets leuks te vertellen?
ALLES is gewoon leuk met haar! Ze was meteen gewend hier, en heeft al een heleboel kraamvisite gehad. Ze is aanhankelijk, lief, blij, speels, en vindt kroelen fijn. “Alleen blijven” terwijl we boodschappen doen gaat perfect. Als we terugkomen dan liggen mijn sloffen vaak op plekjes waar zij ook graag ligt, zoals op de bank bijvoorbeeld. Dat is voor haar een stukje veiligheid denk ik, vanwege de geur. Ook is ze dol op papieren zakdoekjes…daar gaat ze mee spelen en die trekt ze dan in duizend stukjes. Maar ze maakt verder niets kapot. We vinden het leuk om haar allerlei ervaringen op te laten doen. Zo hebben we in maart een hotel geboekt op Ameland waar honden welkom zijn. En we gaan heel veel met de camper weg. Ook nemen we haar mee naar het centrum van de stad, naar het draaiorgel, het verkeer, de stoplichten enzovoorts.

Wat is dit een geweldig goed geslaagde succesmatch!
Ja, ik ben zo dankbaar dat ik op die donderdagavond op de site keek en haar tegenkwam. Minho zat op dat moment op een wolkje en zei: “Dat hondje moet naar jullie toe”. Sinds de dag dat Bunny bij ons is, is het nog steeds feest en het blijft feest!

Succesmatches
 Permalink    
Aantal reacties: 0 toon reacties toevoegen reactie
LOVESTORY VAN COCO EN MARGOT
Vr. 04 maart 2016

DOOR TRUDY VAN DEN WIJNGAARD

Margot en haar man genieten volop van het leven. Ze zijn allebei begin zeventig en houden van reizen. Ook hebben ze een huisje in Frankrijk waar ze vier keer per jaar met hun hond heerlijk vertoeven. Ze houden van honden en hebben inmiddels al drie labradors gehad. Hun laatste labrador is helaas zeer plotseling in oktober vorig jaar gestorven (13 jaar oud), toen Margot en haar man op vakantie waren in Indonesië. Ontzettend naar was dat ze er niet bij hadden kunnen zijn. Het gemis van een hond was vreselijk! Ze wilden dolgraag weer een labrador. Sinds Kerstmis is Coco in hun leven: een lief en vrolijk labrador-teefje van twee jaar oud….een lot uit de loterij!


 Margot & Coco

Hoe zijn jullie op verhuisdieren.nl terecht gekomen?

Margot: We wilden graag een labrador adopteren maar dat viel niet mee. Ik heb van alles geprobeerd. Maar opeens kreeg ik van iemand een tip dat ik op verhuisdieren.nl moest kijken. Dat heb ik gedaan, en meteen een profiel aangemaakt. Wat zo ideaal aan verhuisdieren.nl is: je hoeft niet iedere dag op de computer te gaan zoeken. Je maakt gewoon een profiel aan en dan krijg je vervolgens bericht als er iets is wat in jouw profiel past! Zo kwam Coco op ons pad.

Waarom niet voor een pup gekozen?
Een pup is vreselijk aantrekkelijk maar het heeft ook zijn bezwaren. En bovendien zijn we niet zo jong meer en reizen ook nogal veel.

Waarom moest Coco weg bij het oude baasje? En hoe ging de eerste kennismaking?
Coco moest helaas weg vanwege ziekte van de eigenaresse. We hadden een afspraak gemaakt, en stonden bij het hek van het oude baasje te wachten tot er opengedaan zou worden. Coco kwam kwispelend door de tuin naar het hek toe gehold. Mijn man zei onmiddellijk: “dat is `m”! Hij had meteen een goed gevoel! We hebben een paar uur zitten praten en hadden eigenlijk onmiddellijk besloten dat we Coco graag wilden hebben. Een week later zijn ze haar komen brengen.

Is er nog contact met het oude baasje?
Ja, ze vinden het fijn om op de hoogte te blijven van Coco´s weg naar de volwassenheid.  Ik ben blij dat het oude baasje dat wil want ik vind het ook erg leuk om over Coco te vertellen.

Wat is er zo leuk aan Coco?
Coco is eigenlijk nog een puber. We lachen ontzettend veel met het beest. Haar grootste hobby is met schoenen slepen. Het is vaak vies weer, en telkens als we dan laarzen aantrekken, dan gaat ze onmiddellijk met je schoenen aan de haal! Ze maakt ze niet kapot, maar ze is gewoon een beetje ondeugend, lekker puberig! Ze haalt ook voortdurend gebruikte zakdoeken uit de prullenbak.Verder is ze ontzettend goed opgevoed. Ze luistert goed en is ook zeer goed gesocialiseerd…geen enkel probleem met andere mensen, ook niet met spelen met andere honden. Maar ze heeft ook gekke dingen! Coco was gewend om bij het oude baasje in de auto achter de bank te zitten, dus in de achterbak. Maar als we reizen hebben wij daar altijd onze bagage, en moet Coco op de achterbank. Maar dat vertikt ze dus werkelijk! Ze is niet in de auto te krijgen…we moeten haar er echt naar toe sleuren haha, optillen en erin zetten! Ook heb ik een stoffen beestje gekocht voor haar bij de dierenwinkel, met zo´n piepje erin. Daar is ze ontzettend blij mee! Ze loopt er de godganse dag mee te sjouwen en als er bezoek is dan komt ze het even laten zien. Ja, we zijn er heel erg blij mee! Ze is een zonnetje in huis!

Succesmatches
 Permalink    
Aantal reacties: 0 toon reacties toevoegen reactie
SUCCESMATCH VOOR MONIQUE EN POES NOENIE
Wo. 03 februari 2016

Monique is zo blij met Noenie, haar succesmatch via Verhuisdieren, dat ze voor ons een mooi stukje heeft geschreven! Lees hier het hele verhaal.

Ik zocht en zag een aanhankelijke, ongecompliceerde, blije en jong volwassen poes. Na allerlei opvangsites te hebben bezocht, waar je op een foto moet afgaan om daarna misschien iets over het karakter te weten te komen, kwam ik toevallig op Verhuisdieren.nl. Daar moet je eerst aangeven wat je zoekt en wat je te bieden hebt. Dat maakte mij hoopvol, want hoe kan ik nou een huisdier uitzoeken door middel van een foto, op kleur?


Ik wist precies wat ik zocht dus ging meteen aan de slag. Noenie was mijn enige match. Het telefoongesprek met de 'verhuizer', waarin ik veel informatie kreeg over haar karakter, maakte mij enthousiast en de eerste kennismaking deed alle ratio verdwijnen : Ik was verliefd!

Noenie is als kitten met haar broertje en zusje op straat gevonden: Als oud vuil buitengezet terwijl ze nog geen maand oud waren. Ze zijn toen via kattenzorg of het asiel bij een gastgezin gekomen waar ze met de fles zijn grootgebracht. Dit laatste geeft poezen vaak een onbegrensd vertrouwen in de mens. Daarna is Noenie liefdevol verzorgd door een jong gezin met andere dieren.

Net als ieder ander weet ik dat als je de verwachtingen hoog hebt, je snel teleurgesteld kunt worden. Daar komt nog eens bij dat ik eerder twee ontzettend lieve poezen heb geadopteerd en van de laatste heb ik nog niet zo lang geleden ook afscheid moeten nemen. Er was dus nog best een leegte in huis die ik opgevuld zou willen hebben door de nieuwkomer. Maar als poezenmens zonder poes is geen optie dus........

Op 5 december kwam de verhuiswagen met kattenmand, speeltjes, chipregistratie waarbij de adreswijziging al was doorgegeven, medisch paspoort, (ook al had ik tevoren drie zakken bekend voer in huis gehaald) nog eens 3 zakken voer voor het geval dat.....  en natuurlijk Noenie.

Van tevoren hadden de vorige eigenaar en ik het adoptiecontract besproken en aangepast op onze inzichten. Dus na de handtekeningen te hebben gezet was de verhuizing een feit.
Omdat zij precies wisten waar Noenie behoefte aan heeft en ze haar alleen wilden verhuizen als ze ervan overtuigd zouden zijn dat ze ook dáár een fijn leven tegemoet zou gaan, ben ik ze dankbaar voor hun vertrouwen. Ze hebben aangegeven nog graag af en toe iets te vernemen dus zet ik mijn bevindingen, blijdschap en nieuwtjes af en toe op de mail.

Noenie vindt alle mensen leuk en is altijd wel in de buurt. Ben ik boven dan duurt het niet lang of ze komt er gezellig bij. Zitten we aan tafel dan is ze daar in de buurt. Ze kruipt regelmatig tegen ons aan om, net als in een nestje kittens, helemaal over je heen uitgebreid in slaap te vallen. Zo lief als ze kan kroelen, zo fel kan ze ravotten en speelt met alles wat los en vast zit. Zo vinden we bv. balpennen en sleutels tegenwoordig terug onder de kast. Gek genoeg laat ze mijn mooie hebben-dingetjes en planten met rust. Modelpoes toch? Zo keurig opgevoed. Kadootje!

Ze wil graag veel aandacht en ik word helemaal blij van haar leuke maniertjes om die aandacht te krijgen. Het is zo leuk om haar om me heen te hebben: de leegte is gevuld...... en meer. Ik had nooit gedacht dat ik via een soort datingsite nog eens een huisgenootje zou vinden 😄😄

En als strikje om mijn cadeau: de vorige eigenaar heeft er geen spijt van. Misschien wel doordat ze een uitgebreide keuring vooraf hebben kunnen doen, waardoor ze niet met een schuldgevoel blijven zitten??? Het is toch best lastig om een geliefd huisdier weg te doen. Maar als het dan toch moet. Of beter is dat........ dan is Verhuisdieren.nl toch wel een goede oplossing.

Succesmatches
 Permalink    
Aantal reacties: 2 toon reacties toevoegen reactie

14-03-2016 | Jonckheere
Fantastisch dat jullie het zo met elkaar hebben getroffen. Een mooi verhaal. Ik hoop dat jullie nog vele jaren van elkaar kunnen genieten.

03-02-2016 | Jonckheere
Wat fijn dat iedereen gelukkig is met de match en ik wil Verhuisdieren.nl een prachtig uitwaaierende pluim op de hoed steken voor alle successen! Puck Lemmens-Thielsch

SUCCESMATCH VOOR SOPHIE EN KATTEN SAFI EN SCOUT
Wo. 13 januari 2016

DOOR TRUDY VAN DEN WIJNGAARD

Sophie is opgegroeid met veel huisdieren, dat was altijd gezellig. Maar toen ze het huis uit ging om op zichzelf te wonen miste ze de gezelligheid van de twee honden en twee katten van haar ouders. Op verhuisdieren.nl ontdekte ze twee schattige katten, Scout en Safi. Ja, dat voelde meteen goed!



Hoe kwam je op verhuisdieren.nl terecht?

Mijn beste vriendinnetje doet vrijwilligerswerk bij Verhuisdieren. Zij wist dat ik graag katten wilde, en zei dat ik eens op verhuisdieren.nl moest kijken. En toen zag ik Scout en Safi. Ik heb ze uitgekozen omdat ze er heel erg lief en schattig uitzagen. Maar ook een beetje voor mijn vriend. Hij had eenzelfde soort kat vroeger en het deed hem dus heel erg denken aan zijn oude kat.

Waarom wilde je twee katten en hoe oud zijn ze?
Scout en Safi zijn broertjes. In maart worden ze twee jaar dus ze zijn nog lekker jong en speels. De reden dat ik twee katten wilde is omdat ik fulltime werk. Als ze met z’n tweeën zijn kunnen ze zichzelf prima vermaken.

Waarom moesten Scout en Safi weg en hoe verliep het eerste contact?
De eigenaresse was het laatste jaar heel erg allergisch geworden en moest daarom de katten helaas wegdoen. Ik wilde Scout en Safi heel graag zien en had een afspraak gemaakt om langs te komen. Bij de meeste mensen, die al langs waren geweest, waren de katten vrij schichtig. Maar bij mij niet, ze kwamen allebei meteen naar me toe! Dat was erg leuk. De eigenaresse vond het daarom ook een goede keus om ze naar mij toe te laten gaan. Twee weken later heeft ze Scout en Safi bij mij thuis gebracht. Zo kon ze zelf ook zien waar haar katten terecht kwamen.

Heb je nog iets bijzonders meegemaakt?
Ja, ik heb wel gemerkt dat katten heel erg slim kunnen zijn! Ik kwam op een dag thuis van mijn werk en het was wel erg stil. Ik ontdekte tot mijn grote schrik dat de katten ontsnapt waren door het kattenluik. Ik had deze wel op slot gedaan! Ik had er ook nog allemaal spulletjes voor gezet. Maar ik zag dat ze alle spulletjes weggehaald hadden en vervolgens het kattenluikje kapot hadden gemaakt…dat was gewoon doormidden. Ik ben meteen buiten gaan zoeken. Gelukkig waren ze in de buurt gebleven en nu zitten ze weer veilig binnen. Ik voelde me wel schuldig, maar eigenlijk kon ik er ook niets aan doen want wie verwacht nu zoiets. Nu zitten ze overdag, als ik werk, in een kamer zodat ze voorlopig niet nog een keer kattenkwaad uit kunnen halen!

Hoe gaat het nu met de twee kattenbroertjes?
Het gaat heel goed! In het begin waren ze redelijk schuw nog en zaten een paar dagen achter de bank. Maar daarna kwam eerst Safi achter de bank vandaan en zat al snel bij mij op schoot. Bij Scout duurde het wat langer. Maar nu, na bijna twee maanden, zijn het ontzettende aandacht-trekkers. ’s Avonds komen ze vaak allebei even op schoot om geaaid te worden. Ze hebben ook elke dag wel even een gek uurtje…dan rennen ze rond en springen over me heen, over de bank, achter elkaar aan. Dat is ontzettend leuk! Ik heb ze tot nu toe nog binnen gehouden, ook vanwege oud en nieuw en het vuurwerk wat dan afgestoken wordt. Maar in januari mogen ze naar buiten. Dan kunnen ze heerlijk in en uit lopen door het kattenluik. Ik woon aan de hei en heb ook een grote tuin, dus ze hebben ontzettend veel groen, vrijheid en ruimte hier. Het worden enorme avonturiers!

Succesmatches
 Permalink    
Aantal reacties: 0 toon reacties toevoegen reactie
LOVESTORY VAN NIJN EN KOBUS
Vr. 20 november 2015

DOOR TRUDY VAN DEN WIJNGAARD

Ester had al drie keer eerder konijnen gekoppeld. Altijd een mannetje met haar vrouwtjeskonijn Guusje. Maar helaas ging Guusje in het voorjaar dood. Kobus, het mannetje, bleef alleen achter en dreigde te verpieteren van eenzaamheid. Ester ging na anderhalve maand op zoek naar een vrouwtje voor Kobus en vond Nijn! En Kobus is nu helemaal verliefd!

Waren Kobus en Guusje al lang samen?
Kobus had ik anderhalf jaar en was het derde mannetje van Guusje. Guusje was al heel lang bij me. Ze was echt mijn lievelingskonijn. In juni ging ze dood. Ik vond het heel moeilijk! Guusje en Kobus waren een hele goede match samen. Ik dacht: “wat krijg je er nu voor terug?” Maar toen kwam Nijn, en Kobus leefde helemaal op! Dit is nu mijn vierde koppeling n het is de beste match van alle matchen! Kobus en Nijn, dat is gewoon zo’n klik…dat heb ik nog nooit meegemaakt!



Waarom twee konijnen?

Het is zo leuk en zoveel beter, dat zie je gewoon. Als de koppeling gelukt is dan zijn ze gewoon onafscheidelijk! Ze liggen vaak tegen elkaar aan en gaan regelmatig elkaars vacht likken. Dat is echt superschattig!

Hoe kwam je op verhuisdieren.nl terecht?
Via via had ik erover gehoord, via Facebook ofzo. Ik vind het heel belangrijk om een dier, wat een thuis zoekt, een heel goed huis te geven. Daarom vind ik verhuisdieren.nl ook zo goed. Het is niet commercieel. Ik zag het profiel van Nijn en haar foto en dacht meteen: “wat een leuk konijntje met zo’n zwarte vlek op haar oog”. Ik had meteen een klik.

Wat geweldig dat Nijn zo’n goede match is met Kobus! Hoe gaat zo’n koppeling in z’n werk?
Konijnen koppelen is heel erg leuk om te doen. De beste kans van slagen is wel als ze beiden “geholpen” zijn en van verschillend geslacht. Nadat Nijn een aantal dagen binnen had gezeten om te wennen, ging ze naar buiten. Buiten hebben we een konijnenvilla, een heel groot hok wat overkapt is, met een ren en allemaal speeldingetjes erin. Bovenin is een slaaphok. Daar hadden we Nijn in gezet met de deur dicht, zodat Kobus er niet bij kon. Overdag gingen we ze buiten naast elkaar in aparte rennen zetten. Ze waren heel geïnteresseerd en snuffelden wat aan elkaar door de tralies. Kobus leefde al helemaal op! Binnen twee dagen nadat ik was begonnen met koppelen dacht ik: “Ik ga ze gewoon even samen in een ren doen”. Dat ging heel goed. De volgende dag maakte ik de ren aan het hok vast. Nijn kon toen in het hok van Kobus….en hij liet het gewoon toe! Sindsdien zaten ze bij elkaar, na twee dagen al!

Dat is wel heel snel toch?
Ja zeker! Bij die andere drie matchen, gepaard met veel agressie in het begin, duurde het zo’n twee maanden voordat het mannetje bij Guusje in het hok kon. Maar Guusje was dan ook niet “geholpen”. En een mannetje bij een vrouwtje zetten schijnt ook minder gemakkelijk te gaan dan andersom. Vrouwtjes zijn vaak nogal dominant!

Is er nog contact met het vorige baasje?
In het begin vond ze het wel leuk om af en toe nog wat te horen. Vooral tijdens het koppelingsproces heb ik laten weten hoe het ging.

Heb je nog iets grappigs of leuks te vertellen over Kobus en Nijn?
Vaak gaat ze zijn oren helemaal likken, en hij ligt er dan zo lekker klunzig bij. Ook gaat ze weleens met twee poten bovenop Kobus staan om van het drinkflesje te drinken. Ook dat vindt hij allemaal goed! Ja, ze zijn echt zooo happy samen! Ik hoop dat dit verhaal mensen mag inspireren!

Succesmatches
 Permalink    
Aantal reacties: 0 toon reacties toevoegen reactie

 

 

VGV
Voordelen
Adoptietips