SUCCESMATCH VOOR POES WIEBEL
Wo. 08 juli 2015

DOOR TRUDY VAN DEN WIJNGAARD


Pieter vertelde dat hij vijf jaar in zijn leven geen kat heeft gehad, en ook het afgelopen jaar niet. Dat waren “lege jaren”, zoals hij het noemt. Hij en zijn vrouw Els zijn gek op katten. De vorige kat is 19 jaar geworden, en de kat daarvoor zelfs 21 jaar! Het is goed toeven daar bij Pieter en Els, die inmiddels allebei gepensioneerd zijn en volop kunnen genieten van hun nieuwe aanwinst: de zes-jarige gezellige poes Wiebel!



Waarom kozen jullie voor Stichting Verhuisdieren en niet voor het asiel?

Stichting Verhuisdieren is een ideale manier om een kat te vinden. We hebben goed gezocht naar wat bij ons past, hoe wordt het beestje omschreven, wat voor mensen zijn het, waar de kat vandaan komt enz. En wat ook prettig is, je hebt contact met de vorige eigenaar, je ziet de kat dan ook in de eigen leefomgeving. Zo krijg je meteen een goede indruk wat voor leven zo’n dier heeft gehad.

Hoe verliep de eerste kennismaking met Wiebel?
Wiebel woonde 15 kilometer bij ons vandaan, in Purmerend. We hebben haar ruim drie weken geleden zelf opgehaald. Dat ging heel soepel. Toen we daar aankwamen ging ze meteen naar me toe, dat was hartstikke leuk! Ze was niet eenkennig. In alle opzichten een lieve, leuke en gezellige kat!

Waarom moest Wiebel weg bij de vorige eigenaar?
Het oude baasje werd steeds meer allergisch voor Wiebel, en ook haar zoontje van nog geen jaar oud had astma. Het gezin was heel erg verdrietig dat Wiebel weg moest. Wiebel heeft zes jaar lang een goed leven gehad bij het vorige baasje, maar het ging gewoon niet meer.

Hoe gaat het nu, na ruim drie weken, met Wiebel?
Heel erg goed! Ze voelt zich uitstekend thuis hier, in huis en in de tuin.
’s Nachts is ze binnen en slaapt ze in de keuken. Tegen de ochtend mag ze nog even bij ons op de slaapkamer, maar overdag is ze regelmatig buiten. Ze loopt lekker de tuin in en vaak gaat ze ook even een paar huizen verderop kijken. Laatst zat ze ook al in ons bootje die ligt in de sloot achter ons huis. Wie weet kunnen we ook wel met haar gaan varen, dat zou leuk zijn! Verder is ze een echte allemansvriend. Als er visite komt dan gaat ze meteen even bij de mensen langs om haar genegenheid te tonen, of ze kijkt even van “wie is dat”. Erg plezierig! En angstig is ze ook niet. Ik moest laatst een paar gaten boren in het plafond…zit ze gewoon op een paar meter afstand te kijken!
Je kunt ook leuk met haar spelen, met een stoffen muis aan een veter bijvoorbeeld. Goed voor haar jachtinstinct. Verder moet ze goed gekamd worden, dat doen we elke dag even. Dat gaat prima. Het enige waar ze niet van houdt is om opgetild te worden. Maar verder is ze heel gemakkelijk met alles.

Hebben jullie nog contact gehad met de vorige eigenaar?
Ja, we hebben nog een aantal mails gestuurd met foto’s van Wiebel. Die mensen waren heel blij! Ze waren toch een beetje zenuwachtig natuurlijk, of Wiebel wel goed terecht zou komen.

Wat een geweldige succesmatch met deze lieve en gezellige poes!
Ja, het is een ideaal verhaal. Ik kan alleen maar positief en enthousiast zijn!
Wij zijn dan ook heel blij met Stichting Verhuisdieren. Wiebel kan nog heel wat jaartjes mee…..met een beetje mazzel nog net zo lang als wij. Oja, en Wiebel staat ook al op het bureaublad van de computer ;-)!

Succesmatches
 Permalink    
Aantal reacties: 0 toon reacties toevoegen reactie
FOUTEN MAKEN MAG
Vr. 03 juli 2015

DOOR PIETER VAN OMMEN - HONDENSPEURSCHOOL VAN OMMEN

In de jaren dat ik speurlessen geef en volg, valt het mij op dat wij onze honden vaak niet goed begrijpen. En daar staan wij, als mens, als geleider, wij die alles weten. Wij gaan onze hond wel even vertellen hoe het moet. Daar waar de hond motivatie laat zien, bestraffen we en halen hem terug. Daar waar de hond onzekerheid laat zien, vertellen we dat hij het niet goed doet. Jammer eigenlijk, want de hond doet zo zijn best.

Er zijn zoveel methodes om je hond te trainen. De één zweert bij een positieve clickertraining en de ander is meer van de tele-tac. Regelmatig word ik gebeld met de vraag wat nu de beste methode is? Opmerkelijk dat de geleiders onzekerheid tonen maar het vaak niet accepteren van hun (speur)hond.

Als geleiders en als instructeurs vragen we geweldig veel van een hond. We vragen dat hij werkt op het moment dat wij dat willen. Maar betrek het eens op jezelf. Kunnen wij altijd op commando werken? Of denken wij ook wel eens “Moet dat echt nu?” als onze baas, vrouw of man, vader of moeder ons vertellen iets te doen.



Zo weet ik dat mijn moeder wel eens zei: “Als jij nou even de vuilnis buiten zet, dan zet ik een heerlijk bakje koffie voor je”. Voor koffie was ik altijd gevoelig, want een goed bak koffie doet een mens goed. Ik zette het vuilnis buiten en kon de aroma van de heerlijke koffie al ruiken. Mijn beloning stond klaar. Dat niet alleen, want het voelde heerlijk als mijn moeder dan zei: “Dank je wel jongen, ik had zo last van mijn rug, fijn dat je dit even voor mij gedaan hebt”.

Laten we dit nou terugbrengen naar onze eigen hond. Want was het nou de koffie die het zo bijzonder maakte of het warme gevoel dat mijn moeder mij gaf? Persoonlijk denk ik het laatste, de koffie was de slagroom op de taart. In mijn belevingswereld en in mijn manier van trainen breng ik dit graag terug.

Om een goed speurduo te worden zijn en een aantal dingen nodig:

  • Duidelijkheid
  • Hechting          
  • Waardering
  • Inzicht
  • Relatie


Nu zeg ik niet dat we deze volgorde moeten aanhouden. Want met sommige honden had ik eerst een relatie en waardering. Het zijn echter wel de basisbegrippen die we nodig hebben bij het speuren.

Dit brengt ons terug naar het begin.
Mag de hond fouten maken? Mag de hond wel eens moeite hebben of er niet uitkomen? Mag de hond onzekerheid tonen?

Ja, ja en ja. De hond wil graag leren, op wat voor manier dan ook. Maar de hond mag vooral fouten maken. De hond mag soms zeggen: “Wat nu?“ Sterker nog, door fouten te maken leert de hond. Te vaak wordt in de hondenwereld het volledige initiatief bij de hond weggenomen. Wat zie je terug? Een hond die geen zelf initiatief meer toont. En hoe kan je van een hond verwachten dat deze zelfstandig gaat zoeken terwijl het initiatief bijna weg is?

Als je een hond tot het uiterste wilt trainen zijn eigen initiatief en waardering de sleutelwoorden. Haal de druk weg bij de hond en zorg voor zelfstandigheid in zoeken en speuren. Dit geeft gemak en een veel hoger niveau. Ga niet te snel, eerder een stap terug nemen dan een stap te ver. Wees daarom selectief in de Speurhondenschool, hondenclub of instructeur waar je je lessen wilt volgen. Zoek een school met de methode die voor jou en jouw hond werkt. Is dat een opdracht? Nee, in mijn optiek een mening, want je werkt pas fijn samen als je weet dat je samen het juiste doet. Zorg dus te allen tijde voor variatie, waardering en begrip, de basis voor de speurhond en eigenlijk voor iedere hond.

Pieter van Ommen
 Permalink    
Aantal reacties: 0 toon reacties toevoegen reactie
FANTASIE
Di. 30 juni 2015

DOOR INGEBRITT TER VELD

....Was ik maar een kat.......


Wil je meer stripjes lezen van Ingebritt Ter Veld? Check dan de website van poeslief : http://ikbenpoeslief.blogspot.nl.

Poeslief
 Permalink    
Aantal reacties: 0 toon reacties toevoegen reactie
VEGA FOOD - GOED VOOR MIJN HOND?
Vr. 26 juni 2015

Lotte Botter is een ervaren voedingsdeskundige voor honden. Elke maand maakt ze voor Verhuisdieren een filmpje waarin ze één van jullie vragen beantwoord. Deze keer geeft ze voedingsadvies aan Femke. Zij vraagt zich af of ze haar honden verantwoord vegetrariër kan laten worden. Ze is zelf namelijk ook vegetariër maar wil wel het beste voor haar honden.





Will je meer informatie en/of heb je behoefte aan voedingsadveis voor je hond? Bekijk dan Lotte's website:

www.voedingsadviesvoordehond.nl

Lotte Botter
 Permalink    
Aantal reacties: 0 toon reacties toevoegen reactie
BIXX OP REIS - LOTZ OF KIDS
Vr. 19 juni 2015

DOOR ELS LOTZ-LEFEVRE

PASPOORT

Naam:   BIXX       
Geboren op:   10 september 2012
Baasjes:   Marc & Els Lotz-Lefèvre
Gewicht:   32 kg
Ik ben gek op:   piepspeeltjes, wortelen, oogjes uitwrijven
Waar ik nu ben: Burkina Faso

Pitt Bull! Bulldog! Pffffff ze snappen er niks van hier in Afrika! Ik ben toch een Boxer? Loop ik rustig met Maa en Paa aan de lijn, dan springen die donkere mensen nog opzij wanneer we voorbij komen… Ze zijn allemaal bang voor me! Zie ik er dan echt zo eng uit? Ik kwispel toch alleen maar en ik wil het liefst al die kindjes gaan likken. Kindjes, daar zie ik er veel van hier. We zijn nu in Burkina Faso – het is hier al een beetje minder warm en we komen veel riviertjes en meertjes tegen. Ik kan dus nog steeds genieten van m’n favoriete hobby: in het water spelen! Maar daarover weten jullie al genoeg :)

Ik met Maa en de kids!

Terug naar de kinderen. Wanneer ons huis ergens stopt aan de kant van de weg of aan een riviertje, staan er binnen de kortste keren minstens 20 kinderen om ons heen. Die ruiken een beetje anders dan de kinderen die ik kende thuis. Ik wil ze heel graag besnuffelen om kennis te maken en om te weten met wie ik te maken heb. Maar ze rennen steeds weg… Als ik lang genoeg op mijn plekje blijf liggen wil er wel eens eentje dichterbij komen. Dan rol ik op mijn zij en wacht tot ik geaaid wordt – eindelijk! Misschien werkt het dus zo: blijven liggen en wachten.

Wanneer ik zo mijn best moet doen om met kinderen te mogen spelen, mis ik mijn nichtjes uit België. Sam en Lene kwamen altijd zo gezellig bij mij op het kussen liggen om tv te kijken, en kriebelden dan zo lekker aan mijn oren. Ik hoop maar dat die snel op bezoek komen.


Mijn lieve nichtjes

Volg Ata
 Permalink    
Aantal reacties: 0 toon reacties toevoegen reactie

 

 

VGV
Voordelen
Adoptietips